یادداشت‌ها

یادداشت 289

از قریهء تُرکمانچای تا پایگاه شهید نوژهء همدان:

یک:
‏حالا قانون اساسی به کنار، دوستان اگر گمان می‌کنند رفاقت با روسیه در روزمبادای  جنگ با آمریکا به قدر ارزنی به دردمان می‌خورد، سخت خوش خیالند!

دو:
‏بغداد درزمان صدام، یکی از پیشرفته ترین سامانه‌های پدافند هوایی را داشت.درجنگ کویت، روس‌ها کدهایش را دودستی تقدیم آمریکا کردند،به چندغاز!

سه:
‏و کاش یکی از هموطنان همدانی می‌نوشت. وقتی غرش جت های جنگی روسی از پایگاه شکاری شهید نوژه را در خانه خود می‌شنود، احساس امنیت می‌کند یانامنی؟

چهار:
‏بعد هم خودمانیم دیگر،که هیچ کدام از سه قوه و دیگر قوای نظامی وامنیتی وغیره ما را داخل آدم حساب نکردند در اطلاع رسانی استقرار نظامیان روس. آنوقت ‏امام مدام تذکر می‌داد که مبادا مردم اخبارایران را از رادیو اسرائیل بشنوند، کجاست که ببیند ما خبر پایگاه همدان را از وزارت دفاع روسیه فهمیدیم؟

پنج:
‏ما مردمِ معمولیِ ایران از روسیه متنفریم. حتی خیلی بیشتر از آمریکا و انگلیس علیرغم همه بدیهایشان.قریه ترکمانچای از یادمان نرفته، زخم موشک‌های اسکادنیز. حضراتِ از ما بهتران نیز عنایت کنند که ‏از ترسِ مار به عقرب نباید پناه بُرد و این دلبستگی دوستانِ این وری به ارتش روسیه همانقدری بد که دلبستگی عزیزان آن وری به وفای به عهد در آمریکا

شش:
‏گفتند اگر دمشق و بغداد نجنگیم، باید درتهران و مشهدبجنگیم. حکایت حالا است. وقتی موشک‌هایشان را از خزرپرتاب کردند، باید فکر همدان را می‌کردیم و ‏راستی! این پادگان ولیعصر تهران(عشرت‌آباد سابق) نیز در جنگ جهانی دوم، محل استقرار قوای اشغالگر روس بود.در ادامه اگر لازم داشتند تعارف نکنند احیانا

هفت:
این کلمات را در سالگرد ۲۸مرداد می‌نویسم. و یادمان باشد که در حدفاصل شکست کودتای نخست در ۲۵مرداد تا طنین شوم صدای میراشرافی در رادیوایران و اعلام خبر غارت خانه دکترمصدق، چه چیز باعث شد مردم و مراجعِ پایتخت پُشتِ نهضتِ ملّی نفت را خالی کنند: تظاهرات سازمان افسران حزب توده و میتینگِ طرفدارانِ روسیه در میدانِ بهارستانِ تهران.

 

ارسال کننده: حسین دهباشی
تاریخ: 28 مرداد 1395
یادداشت 301

کاش هنرمندمحبوبمان، جناب رشیدپور، آن‌وقت‌هاکه هنوز تشت برجام بربام بود وسفره عنایت دولت گشوده واقبال دوستان در انتخابات آتی مستدام، آنچه امروز برخود می‌پسندند را برهمگان می‌پسندیدند

یادداشت 300

سخنگوی وزارت خارجه: « [جنابِ آقایِ دکتر] روحانی در سال آخر دوره اول ریاست جمهوری خود کارهای مهم‌تری در تهران دارد. به همین علت احتمالا او امسال به سازمان ملل نخواهد رفت»

یادداشت 299

در احوالات متفاوت آقای علی جنّتی/ حسین معززی نیا:

یادداشت 298

در سوریه، چه‌کسی با چه‌کسی دوست‌است یا می‌جنگد؟

یادداشت 297

سیاست هویت و کمپین انتخاباتی/ سالار سیف‌الدینی/ روزنامه شرق

یادداشت 296

۴ صبح ۳ شهریور ماه ۱۳۲۰ نقطه صفرمرزی، آذربایجان ( پل جلفا-نخجوان بر رودخانه ارس) ‏ ازهمه ارتش رضاشاهی، تنها سه سرباز راه بر قوای اشغالگر روس بستند! [ملک‌محمدی | هاشمی | شهریاری ]

یادداشت 295

تفاوتِ بینِ «اصلاح‌طلب» با «اصول‌گرا» را

یادداشت 294

لایحه انتشار رسانه‌ها سقوط آزاد تاریخی / کامبیز نوروزی:

یادداشت 293

خبرِ بد: رتبه ایران در المپیک فعلی به نسبت المپیک قبلی ۶رتبه سقوط کرد!

یادداشت 292

اردک و قدرت:

یادداشت 291

به‌نامِ خدا و ایران «تاریخ‌آنلاین» نیز مجوّز گرفت! خداکند آینهء بی‌زنگار عبرت‌های گذشتهء دور و نزدیک باشد شایسته هم‌نشینی با همکاران در دیگر رسانه‌های محترم و پیشکسوت در این کشور عزیز

یادداشت 290

نه آمریکا، نه روسیه!/ در نقدِ یک بام و دوهوا در سیاستِ خارجی