یادداشت‌ها

یادداشت 266

درآمدی بر پذیرفتن واقعیتِ ظالمانه دنیا و ضرورت بازدارندگیِ هسته‌ای: / حسین دهباشی

یک:
اول انقلاب، چه فحش‌ها بود به زرّادخانه و ارتش! چه مسابقه‌ها برای پس‌دادن سلاح‌ها! از روشنفکر تا آخوند از کمونیست تا دانشگاهی. گرچه از همان روزِ نخستِ زمان جنگ به غلط کردن افتادند و حالا هم همه تکذیب‌اش می‌کنند امّا با لغوِ خریدِ تانک‌های چیفتن از انگلیس خواستیم تا تراکتور عوض‌اش بدهند! دولتِ موقت هم اف۱۶ها و آواکس‌ها را پس داد! و حزب توده خواهان انحلالِ همهء ارتش! اما مهرآباد که بمباران شد،خیلی ازخلبان‌ها از همان زندان رفتند پایگاهِ شکاری. تازه ایران فهمید با سانتیمانتلایسم و سوسول‌بازی نمی‌شود امنیتِ این گربهء تنهایِ جغرافیا را تامین کرد.

دو:
توانِ بالفعلِ مجموعهء نیرویِ هوایی و پدافندیِ ایران (اعم از هواپیماهایِ جنگنده و شکاری و پشتیبان و چرخبال‌ها و امکاناتِ موشکیِ تهاجمی و تاسیساتِ راداری و ضدهوایی) کمتر از یک‌هشتمِ همین توان در عربستانِ سعودی است! بقیه دشمنانِ ما از جمله ترکیه و اسرائیل و دیگران را اگر در منطقه اضافه کنیم، این نسبت خیلی‌کمتر می‌شود و اگر پایِ ناتو در میان باشد که دیگر واویلا! خُب؟ بایستیم به تماشایِ این نابرابری راهبردی در سلاح‌هایِ نامتعارف؟

سه:
 عکسِ تکیِ ساختمان ملل متحد، با ده‌ها پرچمِ روبرویش، از راه دور و در تلوزیون یا روزنامه، خیلی بلند و خفن می‌نماید.در نمایی بازتر و در جنگل آسمانخراش‌های نیویورک اما، کوتوله‌ای بیش نیست! به مُچ پای  ساختمانِ کرایسلر هم نمی‌رسد! کارکنان و روسایش در مقابلِ کارمندان شرکت‌هایِ تجاری هم! و تازه، سال‌ها قبل، جناب دکترظریف (سفیرمان در آنجا) در مستندی ساختهء نگارنده گفت: "به جز دیوانِ بین‌المللی دادگستری در شهرِ لاهه که «حقوقی» است، بقیه ارکان سازمان ملل، از شورایِ امنیت گرفته تا مجمعِ عمومی و از یونسکو و یونیسف گرفته تا یوان‌اچ‌سی‌آر و صندوق بین‌المللی پول، همگی«سیاسی»اند. تابع زد و بند قدرت‌ها، نه مثلا حق وعدالت."

چهار:
باور می‌کنید؟! کشورِچین (پرجمعیت‌ترین و یکی از بزرگترین کشورهای دنیا)، تا سال‌ها از سازمان ملل اخراج شد! بعد امّا چگونه عضوِ دائم شورایِ امنیت و صاحب حق وتوشد؟ بله؟ بامذاکره؟ نخیر!  با ساختن بمب اتم! واضح تر آنکه، اگر توان نظامی قدرتمندی نداشته باشی، صرف چانه‌زنی دیپلماتیک، عظمت و اهمیّتِ جغرافیایِ سیاسی، ظرفیتِ اقتصادی و... اگرچه در هریک در جای خود مکمّلِ امنیت و بسیار مهم‌اند، اما حتی تضمینی برای حقوقِ کوچکی چون عضویتِ ساده در سازمان ملل نیز نمی‌شوند. و یک واقعیتِ تلخِ دیگر هم هست. اینکه دنیا با بازدارنگی اتمی،جای امن تری شده! چرا ۷۱سال است دراروپای غربی جنگ نشده؟ و چرابین آمریکاوشورویِ سابق و روسیهء فعلی؟ وچرا میان هند و پاکستان اتمی؟ بله؟

پنج:
کُرهء شمالی به خاطرِ اصرار بر داشتنِ سلاحِ هسته‌ای دُچار هزار بدبختی شده. قبول! امّا یادمان باشد که نخست، همهء بدبختی‌هایِ آن کشور ناشی از کل‌کلِ اتمی با دنیا نیست و سهمِ مشاورانِ دوگانه‌سوز و نادان و متملّق و نیز نخوتِ دوست‌گُریز و عقلِ‌ستیزِ روسایِ‌جمهورِ آنجا و باز فسادِ اقتصادی و اداری و بدتر از همه اثرِ نقدناپذیریِ دولت و امثالِ آن بیشتر است در این بدبختی. و دو دیگر، دستِ‌کم امنیتِ کُره را مقایسه کنیم با سایرِ کشورهایِ لِهیده در جهان، از سوریه و عراق گرفته تا افغانستان و لیبی. کدام امن‌ترند و کدام‌ ناامن‌تر؟ و چرا؟

شش:
اصلا فرض شود، دنیا بدون سلاحِ اتمی، مقدمه‌ای شاید بشود برای جهانی فاقدِ جنگ‌افزارهایِ متعارف! قبول! ماده۱ ان پی تی، دو هدف را همزاد و در کنارِ هم مقرر کرده:«خلع سلاح  و عدم تولید سلاح‌های اتمی». اما فقط چسبیده‌اند به عدم تولیدِ آن درجاهایی که ندارند! امّا دارندگانِ این بُمب‌ها، هر روز، همه‌کس‌کُش‌تر و بدترتر و بیشترترش می‌سازند. و خلعِ سلاحی هم اگر تاکنون بوده نه با خواهشِ و التماس و شعر و نقّاشی و گفتگویِ تمدن‌ها و شُعارِجهانِ عاری از خشونت، که در رویارویی و مذاکرهء مستقیم و بی‌تعارفِ دو قدرتِ هسته‌ای حاصل شده.

هفت:
حرام است؟ ای آقا! اوّلا مخالفت با نظرِ بزرگان، جُرم که نیست. هست؟ ثانیا، در فقرهء عهدنامهء ننگین و ذلیلانهء برجام، بارها خطِ قرمزهایی تعیین شد صدبرابر حرام‌تر و سفت و سخت‌تر از اینها. عاقبت کوتاه آمدند همگی در برابرِ آن حُرمت‌هایِ ظاهرا غیرِ قابلِ بخشش و سازش‌ناپذیر. حالا که تشتِ رسوایی برجام از بام اُفتاده، گزینهء بازدارندگی هسته‌ای هم رویِ میزِ احتمالات‌مان باشد، هوینجوری و شوخی‌شوخی!

 

ارسال کننده: حسین دهباشی
تاریخ: 30 تیر 1395
یادداشت 359

دو آزادی در یک روز:

یادداشت 358

برای خواندن سلسله مطالب "مسافر جاده هراز" زندگی نامه خودنوشت افشین علاء به کانال شخصی او مراجعه فرمایید.

یادداشت 357

هو الله

یادداشت 356

در نقد مقایسه رذیلانه‌ی انتخاب ترامپ و انتخاب احمدی نژاد / علی علیزاده

یادداشت 355

من مرگِ هیچ معلّمی را باور نمی‌کنم!/ در سوگِ تورانِ میرهادی

یادداشت 354

‏[ از شُمارِ دوچشم | یک تن کم | وز شُمارِ خرد... | هزاران بیش ] «تورانِ میرهادی» | نازنین دُردانهء آموزش و پرورشِ نوینِ ایران درگذشت

یادداشت 354

اُمیدِحسینی | که البتّه نگاهِ سیاسی بسیار متفاوتی با نگارنده دارد | نیازی به هیچ تبلیغی ندارد | وبلاگِ «آهستان» که در شمارِ پُرمغزونغزترین ذخایرِ جناحِ اصولگرایِ مجازستان بوده است، هم! | و کانالِ تازه تاسیسِ او در تلگرام نیز لابُد چنان می‌شود | خواندنی و لب‌ریز و لب‌سوز و لب‌دوز!| علیکم به عضویت و پیگیریِ آن:

یادداشت 353

کتاب‌های زرد می‌توانند رقیب فضای مجازی و ماهواره باشند

یادداشت 352

پیامی سرگشاده به بچه‌های بالا! / در فضیلتِ پیشگیری قبل از درمان!

یادداشت 350

دودوتا؟ لُبنان‌تا!/ مهردادِ فرهمند

یادداشت 349

محسن میردامادی |سردبیر روزنامه سلام، دبیرکل جبهه مشارکت: " شورای امنیت سازمان ملل صلاحیت ندارد، ملّت آمریکا به وظیفهء خود در مورد گروگانگیری ما عمل کنند، همه کسانی که در سفارت آمریکا کار می‌کردند از نظر ما مجرم و جاسوس هستند، محاکمه را ممکن است به دادگاه لاهه بسپاریم، اگر آمریکا را محکوم کرد قبول می‌کنیم، در غیر این صورت رای آن هیچ بها و ارزشی برای ما ندارد..."

یادداشت 348

‏شمریم! اگر روزِ ستم خاموشیم خون است! اگر آبِ خُنک می‌نوشیم آن‌سویِ جهان کرب و بلایی بر پاست ما هم دلمان خوش است! مشکی پوشیم!